Aktualizacja 11-06-2024, 15:40
W 2022 roku zaginęło ponad 2,1 tys. dzieci. WiÄ™kszość zostaje odnaleziona w ciÄ…gu pierwszych 14 dni po zaginiÄ™ciu, część jednak nie wraca do domów. Co roku Policja notuje też kilkanaÅ›cie tysiÄ™cy tzw. poszukiwaÅ„ opiekuÅ„czych. Kategoria ta obejmuje przede wszystkim ucieczki nastolatków z domu lub placówek opiekuÅ„czo-wychowawczych. ZnikniÄ™cie dziecka z domu dotyka caÅ‚e rodziny, którym czÄ™sto brakuje wsparcia systemowego i psychologicznego.
Missing Children Europe, europejska federacja zajmujÄ…ca siÄ™ zaginionymi i wykorzystywanymi seksualnie dziećmi, podaje, że w caÅ‚ej Europie co roku notuje siÄ™ 250–300 tys. zgÅ‚oszeÅ„ zaginięć dzieci. W Polsce, jak wynika z danych Komendy GÅ‚ównej Policji, w 2022 roku zaginęło ponad 2,1 tys. dzieci. NajwiÄ™cej starszych nastolatków (w wieku 14–17 lat) – niemal 1,5 tys., najmniej zgÅ‚oszeÅ„ dotyczyÅ‚o dzieci do siódmego roku życia. WiÄ™kszość zaginionych zostaje odnaleziona w ciÄ…gu pierwszych 14 dni po zaginiÄ™ciu. 95 proc. dzieci w ciÄ…gu pierwszych siedmiu dni z powrotem trafia do swoich domów. OsobnÄ… kategoriÄ… sÄ… ucieczki z domów, które Policja zalicza do kategorii poszukiwaÅ„ opiekuÅ„czych.
– Ucieczki te sÄ… czÄ™sto podyktowane chÄ™ciÄ… przeżycia pewnej przygody, ale też bardzo wieloma uwarunkowaniami dotyczÄ…cymi tego, jakie dziecko realizuje aktualnie potrzeby rozwojowe – mówi agencji Newseria Biznes dr Ewa Odachowska-Rogalska, psycholożka i psychotraumatolożka z Instytutu Psychologii Akademii Pedagogiki Specjalnej. – Emocje dziecka, które decyduje siÄ™ na to, żeby opuÅ›cić dom rodzinny, sÄ… bardzo silnie zwiÄ…zane z tym, z jakiego powodu dziecko to robi. JeÅ›li w domu rodzinnym dzieje siÄ™ coÅ›, co przekracza możliwoÅ›ci poradzenia sobie dziecka z danÄ… sytuacjÄ…, to wtedy oczywiÅ›cie towarzyszÄ… mu inne emocje niż wtedy, kiedy opuszcza dom rodzinny, by przeżyć jakÄ…Å› przygodÄ™.
Przygotowany przez FundacjÄ™ ITAKA – Centrum PoszukiwaÅ„ Ludzi Zaginionych e-book „Ucieczki nastolatków: perspektywa psychologiczna i aspekty poszukiwawcze” wskazuje, że ucieczka z domu to zawsze sygnaÅ‚, że coÅ› niepokojÄ…cego dzieje siÄ™ w życiu dziecka bÄ…dź nastolatka. W przypadku najmÅ‚odszych dzieci może to być znak, że dzieje mu siÄ™ krzywda z rÄ…k rodziców lub opiekunów. U nastolatków czasem to woÅ‚anie o pomoc, innym razem impulsem decydujÄ…cym o ucieczce jest bÅ‚ahy – a przynajmniej tak mogÄ… go oceniać doroÅ›li – problem w szkole. Nawet jeÅ›li na pierwszy rzut oka może siÄ™ wydawać, że nastolatka do ucieczki pchnÄ…Å‚ impuls, to prawdziwa przyczyna takiego zachowania jest głębsza i bardziej zÅ‚ożona.
– Z całą pewnoÅ›ciÄ… tego rodzaju sytuacja jest jakimÅ› obrazem kryzysu. Czy byÅ‚by to kryzys rozwojowy, gdzie kluczowym czynnikiem spoÅ‚ecznym jest grupa rówieÅ›nicza, do której dziecko potrzebuje dążyć, czy też jest to kryzys sytuacyjny, w wyniku którego dziecko podejmuje tego rodzaju ryzyko. Tak czy inaczej w tych przypadkach dziecko potrzebuje wsparcia – ocenia dr Ewa Odachowska-Rogalska.
SygnaÅ‚y Å›wiadczÄ…ce o tym, że dzieje siÄ™ coÅ› zÅ‚ego, Å‚atwo przeoczyć. Rodzice czÄ™sto nie zauważajÄ… niepokojÄ…cych sygnaÅ‚ów, z drugiej strony nastolatek nie zawsze chce czy może skorzystać z pomocy psychologa. Jak wynika z danych Fundacji GrowSPACE, w szkoÅ‚ach na jeden etat psychologa przypada Å›rednio 785 uczniów.
– SzkoÅ‚a jest niejednokrotnie pierwszym miejscem, w którym dziecko demonstruje swoje problemy, w zwiÄ…zku z tym bardzo czÄ™sto widać to, w jaki sposób opieka psychologiczna w szkole mogÅ‚aby moderować takie sytuacje. JeÅ›li dziecko w kryzysie rzeczywiÅ›cie takiej pomocy potrzebuje i uzyska jÄ… w sposób adekwatny, to wtedy mamy szansÄ™ na to, żeby ten kryzys zostaÅ‚ zażegnany – mówi psycholożka.
Zarówno zaginiÄ™cie dziecka, jak i jego ucieczka z domu to dramat także dla jego rodziny. W Dniu Dziecka Zaginionego, 25 maja, ruszyÅ‚a kampania „Gdzie jesteÅ›? Gdy znika dziecko, gubi siÄ™ caÅ‚a rodzina” zainicjowana przez rodziców zaginionego Krzysztofa DymiÅ„skiego. Jej celem jest ukazanie, z jakimi trudnoÅ›ciami borykajÄ… siÄ™ bliscy zaginionych dzieci, oraz zwrócenie uwagi na problemy systemowe utrudniajÄ…ce poszukiwania.
– Rodzina doÅ›wiadcza skrajnych emocji zwiÄ…zanych z utratÄ… dziecka. W pierwszej fazie rodzic przeżywa szok, ale jest on jednoczeÅ›nie motywatorem do dziaÅ‚ania, czyli zaczynamy bardzo intensywnie poszukiwać, dziaÅ‚ać. Jeszcze na poczÄ…tku być może jest to trochÄ™ niedowierzanie i nadzieja, że dziecko wróci, natomiast późniejsze emocje sÄ… znacznie trudniejsze. Stopniowo uÅ›wiadamiamy sobie, że jest to sytuacja, w której być może dziecku dzieje siÄ™ coÅ› zÅ‚ego – tÅ‚umaczy dr Ewa Odachowska-Rogalska.
Rodzice zazwyczaj mają do siebie żal, nie zawsze też mogą liczyć na pomoc bliskich.
– To sÄ… sytuacje bardzo ciężkie, ale dodatkowo jeszcze mamy czÄ™sto do czynienia z ostracyzmem spoÅ‚ecznym, dlatego że zwykle w otoczeniu dominuje taka emocja, co takiego musiaÅ‚o siÄ™ dziać w tej rodzinie, że doprowadziÅ‚o do takiej sytuacji, że dziecko ucieka z domu – wskazuje ekspertka.
Brakuje też systemowego wsparcia. Rodzice zaginionych dzieci w ramach kampanii „Gdzie jesteÅ›” apelujÄ… m.in. o objÄ™cie indywidualnÄ… opiekÄ… psychologicznÄ… od momentu zgÅ‚oszenia zaginiÄ™cia na policji, wprowadzenie przepisów umożliwiajÄ…cych dostÄ™p do materiaÅ‚ów zgromadzonych przez policjÄ™ na każdym etapie poszukiwaÅ„ czy wykorzystanie peÅ‚nego zakresu możliwoÅ›ci systemu Child Alert. Nie zawsze też prawidÅ‚owo funkcjonuje wspóÅ‚pracy miÄ™dzy policjÄ…, sÅ‚użbami i rodzicami zaginionych dzieci, brakuje wymiany informacji czy utrzymania wysokiego poziomu intensywnoÅ›ci poszukiwaÅ„.
– Kampania „Gdzie jesteÅ›?” zostaÅ‚a zaprojektowana przez paÅ„stwa DymiÅ„skich, również po to, żeby wesprzeć osoby, które sÄ… w podobnej sytuacji jak oni. Chodzi o to, żeby zwrócić uwagÄ™, że to nie tylko kryzys dziecka, ale także kryzys caÅ‚ego systemu rodzinnego. JeÅ›li jakiekolwiek dziecko dziÄ™ki tej kampanii nie ucieknie, zostanie w domu i ten kryzys zostanie zażegnany, to jest to ogromny sukces tej kampanii – podkreÅ›la dr Ewa Odachowska-Rogalska.
